In de eerste sessie en dus ook gelijk kwalificatie was het zoeken. Ondanks de filmpjes die ik van te voren heb gekeken moest ik toch even de weg vinden. Het circuit bestaat uit 5 echte linker bochten, een snelle chicane en vooral heel veel vol gas stukken. Even wat anders dan anders, maar dat maakte het ook wel weer leuk. Ik kon een vijfde tijd neerzetten wat niet slecht was voor een eerste keer. Maar er zat meer in, dat wist ik ook.
Vanaf nu begon het gekke weekend pas, want vlak voor de tweede kwalificatie ging mijn schouder uit de kom door een verkeerde beweging. Zoals sommige misschien al weten heb ik een blessure waarbij mijn schouder heel snel uit de kom gaat. Rechts had ik dit ook, maar ik ben hier vorig jaar gelukkig voor geopereerd. Hoe vaker het gebeurd hoe makkelijker het gaat, maar dan doet het nog steeds flink pijn. Maar goed, met m’n pak al aan besloot ik het toch te gaan proberen, adrenaline is tenslotte het beste medicijn. Ondanks het voorval was ik super gefocust en ik kon gelijk hoog tempo rijden. De tijden waren goed en werden ook met grote stappen beter. Goed genoeg op lange tijd op de eerste plek te staan. Helaas in de laatste ronden wisten twee rijders mij te overtreffen en dus moest ik het doen met een derde startpositie. Ruim een seconde voor de nummer vier.
De zondagochtend begon met het treurige nieuws dat de Italiaanse motorcoureur Luca Salvadori is overleden naar aanleiding van een crash tijdens de superbike-race in Frohburg op de dag er voor. Hierdoor slaat de stemming in het paddock om. De organisatie heeft besloten om het evenement door te laten gaan.
Gelukkig wist ik de focus te vinden voor race 1. Ik kwam goed weg van de eerste startrij en behield mijn positie. De nummer vier deed echter ook mee en samen reden we weg van de rest. Het was een bloedstollende strijd op hoog tempo. Na enkele rondes op de vierde plek wist ik de derde plek terug te pakken. De achterblijvers zag ik als kans mijn gat te vergroten en dat deed ik ook na dat ik twee keer een groep net op tijd voor bij kon. Het leek een welverdiend podium te worden tot dat een enorm domme fout resulteerde in een crash. DNF, Did Not Finish, of te wel; nul punten.
Uiteraard opnieuw schouder uit de kom, maar niks nieuws en de dokter verklaarde me fit op eigen verantwoordelijkheid. De laatste drie worden van die zin had ik al niet meer gehoord, want ik moest en zal deze fout goedmaken. De schade was gelukkig beperkt. Met dank aan alle rijders van de cup die hielpen konden we de motor op tijd goedgekeurd krijgen voor race twee. Voor de schoonheidsprijs kon ik niet meer mee doen, maar ik was al lang blij dat ik weer kon rijden.
Race 2 opnieuw van de eerste rij. De gastrijder die op pole stond deed echter niet mee. Ik kwam goed weg en kon kort aanhaken bij de nummer één en de nummer twee die mij met de start had ingehaald. Hun tempo lag hoog waardoor ik de aansluiting verloor. Het werd een eenzame race die ik enkel hoefde uit te rijden. Met een ruime 11 seconden op de rijders achter mij bracht ik de schademotor als derde over de streep. Derde bij de Belgian Twin Trophy en tweede bij de Aprilia Cup. Opnieuw podium en ik mocht dus ook twee trofeeën mee naar huis nemen.
Zoals ik al zei, een gek laatste weekend van het seizoen, maar ondanks dat heb ik het toch goed kunnen afsluiten. Ik baal van de crash, maar ik ben tevreden met wat ik heb kunnen laten zien.
Het is nog niet helemaal afgelopen, want op 22 september zal ik met een team uitkomen tijdens de 6 uur van Spa-Francorchamps. Hopelijk kunnen we hier ook nog een mooi resultaat behalen en daarmee het 2024 seizoen echt goed afsluiten.
Binnenkort een samenvatting van het seizoen en nieuws over 2025.