In het laatste weekend van juli was het tijd voor ronde 5 van het Pirelli National Sportbike kampioenschap. Dit keer reisde we af naar Circuit Brands Hatch, ten zuidoosten van London. Exact een jaar geleden reed ik in mijn eentje naar dit circuit om voor het eerst kennis te maken met het British Superbike circus. Hier werd ik niet alleen verliefd op het kampioenschap, maar ook op de baan. En een jaar later rijd ik er zelf.
Op vrijdag begon het niet slecht. Het is een complexe baan door snelle hoogte wisselingen en daarom, voor een Europeaan, in het begin even zoeken. Ik kwam erachter dat ik meer flow moest creëren en dat werkte dan ook goed. Ik verbeterde snel, maar we kregen de afstelling nog niet helemaal zoals ik dat wilde.
Op zaterdag hadden we dan de kwalificatie. Gelukkig was het droog en ik zat er gelijk lekker in. Ik verbeterde wel, maar andere rijders verbeterden meer waardoor ik nog niet op een hele goed positie lag. Ik kwam in de pitstraat voor wat aanpassingen en ging weer naar buiten. Het voelde stukken beter en reed na 2 ronden een seconde van mijn tijd af waardoor ik toch nog een sprong in lijst maakte. Het duurde even, maar uiteindelijk had ik de kwalificatie met een goed gevoel afgerond.
Een weekend waar ik erg naar uit keek veranderde helaas kort na de kwalificatie naar een weekend waar niemand op gerekend had. De vader van mijn teamgenoot Jack, (Carl), waarmee we het nieuwe United Racing team volledig hebben opgezet met z’n elkaar, kreeg plots een hartaanval en kort daarna zelfs een hartstilstand. Voor het team viel even alles uit onze handen en onze alarmbellen sloegen aan. Na een periode van onzekerheid en angst kregen we te horen dat Carl het overleefd had en met spoed naar een ziekenhuis overgebracht was. Dankzij de medische voorzieningen en personeel die op het evenement aanwezig waren kon hij het nog na vertellen. Maar nog steeds gaf dit onze zaterdag middag een wending die we allemaal niet nog een keer hoeven te beleven.
Op zondag stond er nog wel een race op de planning. Mijn teamgenoot Jack besloot uiteraard om niet van start te gaan, maar ik daarentegen wel. Ik racete voor Jack en Carl en dat wilden zij ook graag. Het was echter niet een hele spannende race. Ik had een slechte eerste ronde, verloor wat plekken, pakte er een paar terug en reed vervolgens de rest van de race in niemandsland. Ik finishte 31e, maar dat resultaat was voor dit weekend niet het belangrijkste meer.
Een weekend om snel te vergeten, maar wat betreft rijden heb ik toch veel geleerd. De allerlaatste race wordt ook in Brands Hatch verreden, halverwege oktober, dus hopelijk krijgen we een goede herkansing.