Het is een tijdje geleden sinds mijn laatste nieuwsbrief. Dit komt omdat we een zeer drukke periode achter de rug hebben. Mijn seizoen in de Britse Sportbike klasse is al een tijdje onderweg met inmiddels drie rondes achter de rug. Vanaf het eerste weekend ben ik in een achtbaan van emoties en gebeurtenissen beland. Ik probeer er chronologisch door heen te gaan zodat jullie een beeld krijgen hiervan.
In het eerste weekend van mei begon het British Superbike kampioenschap in Oulton Park (vlakbij Manchester). Voor mij de eerste keer op een baan die door veel Engelse coureurs als één van de moeilijkste baan gezien wordt. Ik merkte op de eerste dag dat het hele circus best overweldigend was voor mij. Dit was niet zo erg tot na mijn eerste sessie. De baan, de rijders en het niveau waren een behoorlijke shock voor mij. Dit ging helaas in mijn hoofd zitten en ondanks dat ik wel verbeterde, kreeg ik nog niet het juiste gevoel. Van de 50 rijders kwalificeerde ik 44e en met maar 40 toegelaten rijders betekende dit dat ik niet kon racen op zondag. Dit was natuurlijk een mentale deuk die ik opliep.
Het weekend zat er voor mij al dat weekend, maar de BSB paddock werd op zondagmiddag flink overschaduwd door een tragisch ongeluk waardoor alle resterende races die dag werden gecanceld.
In dit eerste weekend was er ook ontevredenheid met het team, maar het is dan nog allemaal nieuw. Het weekend daarna stond een trainingsweekend gepland in Snetterton. Hier was het allemaal wat relaxter en daarom voelde het ook beter. We hebben dingen kunnen testen en vooral veel meters kunnen maken. Uiteindelijk reed ik ook nog een redelijk goede tijd op 60 ronden oude banden.
Dit weekend gaf mij een beter gevoel voor de volgende ronde van de British Superbikes, de week erna op Donington Park, ondanks toenemende ontevredenheid met het team.
Donington Park, een prachtig circuit met veel hoogteverschillen. Hier wordt ook de WK Superbike gereden en daarom is het iets meer wat ik gewend ben. Het mooie asfalt en de vloeiende lay-out maken het erg leuk. Ik had het hier vanaf dag één een veel beter gevoel en ook het zelfvertrouwen was terug.
Op de vrijdag kwamen we echter onderling in het team toch tot de conclusie de beloftes, die eind vorig jaar gemaakt zijn, niet waargemaakt werden. Kort gezegd; het was een rommeltje (en dat is een understatement). Hierdoor kwam ik, mijn teamgenoten en de monteurs in een negatief klimaat, want we waren er eigenlijk gewoon klaar mee. Uiteraard klinkt dit allemaal heel kort en krachtig, maar geloof me; het was niet best.
Ondanks dit moet je als rijder dan toch kunnen focussen en gelukkig lukte dit. Mijn resultaten gingen vooruit en ik mocht dit keer ook deelnemen aan de race. In mijn eerste race had ik geen slechte eerste ronde, maar naar een paar rondes kreeg ik kramp in de onderarmen, waardoor het fysiek een uitputtingsslag werd. Op dat moment draaide het alleen om finishen en dat lukte. Door nogal wat crashes steeg ik van de 35e naar de 30e plek wat zeker progressie betekende.
In de tweede race was mijn start iets minder, maar het gevoel was top. Ik reed weer een seconde harder en kon een paar plekken goed maken. Ik werd opnieuw 30e en dit was voor mij een licht puntje. Maar dit betekende nog niet dat de situatie met het team opgelost was.
Die zondagavond heb ik samen met de support uit Nederland (oud monteur, zijn familie en mijn schoonvader), mijn vader en de data engineer besloten dat ik per direct stop bij het team. Dit omdat plezier en veiligheid niet meer gegarandeerd waren, en dat zijn de twee belangrijkste factoren van het racen.
Maar met een beslissing is het nog niet gedaan, want hoe dan verder? Eenmaal terug in Nederland is het balletje gaan rollen. Ook een van mijn teamgenoten en een andere monteur sloten zich bij ons aan. Na onderzoek (waar ik voorlopig nog geen details over kan/mag delen) zijn we genoodzaakt om juridische stappen te ondernemen tegen de voormalige teambaas. Daarbij kwam natuurlijk het belangrijkste voor mij, en dat is zo snel mogelijk weer racen.
De weken die volgden waren erg hectisch. Met een lopende zaak met advocaten en een compleet nieuw raceteam opzetten kun je je voorstellen dat de dagen wat langer waren dan normaal. Het nieuwe team zou bestaan uit mijzelf, mijn teamgenoot Jack Knights, onze vaders uiteraard, onze Data Engineer Benjamin en monteur Ben.
De naam? United Racing (je begrijpt de achterliggende gedachte wel). In zo’n vier weken tijd hebben we enorm veel moeten regelen om een nieuw team op te zetten. Het belangrijkste om te kunnen motorracen is natuurlijk een motor. Deze is met dank aan Sander Claessen van Delta Motors in Turnhout beschikbaar gesteld voor het weekend daarna in Snetterton.
In het weekend van 20-22 juni was dan de primeur met het nieuwe team in Snetterton. We hadden hier niet gestaan zonder alle support van de mensen om ons heen en het harde werk van iedereen in het team.
Ons doel voor het weekend was, A; racen, en B; plezier hebben. En ik ben trots op iedereen dat dat meer dan gelukt is. Ondanks de temperaturen van wel 32 graden heb ik opnieuw progressie geboekt en weer een seconde dichter bij de top gekomen. Het niveau is natuurlijk nog steeds net zo hoog, maar ik laat al steeds meer mensen achter me. Zo kwalificeerde ik me dit keer 31e van de 48 op een motor waar ik nog maar 35 min op had gereden. De race ging niet slecht, ik won wat posities waardoor ik op de 29e plek terechtkwam, maar in de laatste ronde kwam ik buiten de baan waardoor ik twee plekken verloor. Ik reed de race wel uit en mijn snelste tijd was weer met een seconde verbeterd.
Het weekend in Snetterton werd misschien één van de leukste weekenden in de afgelopen 10 jaar. Om de liefde voor de sport en het vlammetje in de rechterhand terug te vinden na een paar hectische weken geeft een goed gevoel. Wat het team betreft hebben we in die korte tijd echt wat bijzonders neer kunnen zetten. We zijn er nog niet, maar ik ben ervan overtuigd dat we het ver kunnen schoppen. Het belangrijkste is dat we plezier hebben in wat we doen en dan komen de resultaten vanzelf.
Op dit moment loopt de juridische zaak tegen het voormalige team nog door en er zal nog een hoop geregeld moeten worden in de komende weken. Nogmaals, zonder mijn ouders, alle teamleden inclusief Ben Jones van GP Racing Products, de organisatie van BSB, Sander Claessen en iedereen die ons support was dit niet mogelijk geweest.
Duizendmaal dank daarvoor!
We gaan door en ondanks alles gaan we er 100% voor. Met pas drie ronden achter de rug en nog zeven te gaan duurt het seizoen nog lang. Ik kijk uit naar de volgende race in Knockhill Schotland in het weekend van 4-6 juli a.s.